سجن الاكتئاب

هل الاكتئاب سجن؟

انا بقالى تقريبا 3 سنين بصارع مع الاكتئاب, و قصدى هنا بالاكتئاب هو مرض نفسى اكتر ما هو مجرد حالة حزن او مشاعر سيئة زى ما شرحت فى كتير من كتاباتى قبل كده فبسرعة هشرح تانى يعنى ايه اكتئاب و هخش فى الموضوع علطول.

الاكتئاب هو حالة من اللا مشاعر او بمعنى اصح حالة من السلبية تجاه الحياة بشكل عام, بمعنى ان الشخص اللى زيى مش بيعرف يختبر مشاعر الفرح لما يبقى فى حاجة حلوة او بيبقى عامل زى الحيطة ان مهما كانت المشاعر قوية فهى بتخبط فى الحيطة دى و بعدها تقع فى الارض و نادرا ما بتخبط فى الحيطة دى فبتسيب علامة فيها سواء بالايجاب او السلب و خلينى اقول انه ممكن الناس تشوف انها ميزة لأنك مش بتحس بالوجع بس الحقيقة انه الاكتئاب اقرب للموت انه مهما حركت الشخص الميت مش هيحس بحاجة.

حابب اوضح انه الازمة بالنسبالى بشكل شخصى هى فقدان طعم الحياة فالموت بيبقى اهون الف مرة من العيشة بالشكل ده.

انا عارف ان الموضوع ممكن ميبقاش مهم بالنسبالك بس انا شايف انه مهم بالنسبة لأى شخص لأن انت ممكن تعدى بمرحلة اكتئاب و لو ده حصل اهم حاجة انك تفهم نفسك او تفهم المشكلة فين لأنى زى ما قلت قبل كده برضه انه المشاعر عموما بيكون ليها سبب لكن الاكتئاب مش زى الحزن و الاختلاف انه ممكن يكون ليه سبب و ممكن يكون حرفيا ملوش سبب ملموس, و لو انت شايف انك اقوى من الاكتئاب و الموضوع مش مهم بالنسبالك فانت ممكن يكون حواليك ناس بتعانى و بتصارع ضد الاكتئاب فانت لو مش فاهم تتعامل معاهم ازاى انت ممكن تؤذيهم حتى و انت غرضك انك تساعد فانت محتاج تفهم عشان تعرف تساعد اللى حواليك خصوصا فى ظل الظروف اللى جيلنا بيعدى بيها اللى خلت الاكتئاب منتشر بشكل قوى.

اتكلم و اسمع !

لو انت نفسك تساعد حد فى صراعه ضد الاكتئاب اتعلم تسمع كويس, الشخص المكتئب مش بيبقى مستحل يسمع نصايح او كلام مثالى على قد ما بيبقى محتاج احتواء لمشاعره و عشان تعمل كده مش لازم تتكلم على قد ما تسمع و تفهم مشاعر اللى قدامك.

و لو انت اللى مكتئب اتعلم تتكلم, او اكتب المهم تعرف تسمع الكلام اللى جواك لأن لما بتقرر تتكلم مع حد عن اللى جواك اولا انت عينيك بتتفتح على حتت مكنتش شايفها جواك و كمان بتدى فرصة لحد انه يخش فى وسط الضلمة اللى جواك و يدور و يشوف حاجات انت مكنتش شايفها, مدرك قد ايه دى حاجة صعبة انك تلاقى الشخص ده بس ادى فرصة للناس و مش لازم تفتح اللى جواك عالبحرى لأن فى ناس ممكن متعرفش تساعد و ممكن تئذيك و انت فى غنى عن ده لأن ساعتها هتحبط من الناس و لو وصلت للمرحلة دى هيبقى صعب اوى تطلع بره نفسك و اكتئابك.

حاجة من الحاجات المهمة عشان تطلع من الحتة الضلمة بتاعت الاكتئاب المرتبطة بالكلام انك لما بتاخد خطوة انك تتكلم دى بيبقى معناها ان انت بتختار انك تسيب مكانك اللى انت مرتاح فيه او بالاصح متخيل انك مرتاح فيه و لما ده بيحصل انت حرفيا بتطلع بره نفسك و لما بتطلع بره الضلمة بتكتشف انه فى نور بره يوريك نفسك و الدنيا عموما بشكل اوضح.

و بكرر تانى انى مدرك كويس اوى قد ايه صعب انك تتكلم مع حد بس وقت ما تقدر ما تتضيعش الفرصة دى عشان كل ما بتطول فى الضلمة بيبقى اصعب على عينيك انها تستقبل النور.

ايه اللى وصلنى للاكتئاب؟

لو انت عارف السبب فا بجد يا بختك لأنك الاختيارات قدامك واضحة و هى يأما تعالج السبب و لو حاجة متقدرش تغيرها فقدامك انك تتقبلها و عارف برضه انه ده مش سهل على اى حد.

لكن لو انت مش قادر توصل للسبب فخلينى اقول قناعتى عن خبرة شخصية و حقك تقبلها او ترفضها بس انا شايف ان السبب الرئيسى فى المرض ده هو حاجة من الاتنين:

1- الفراغ "فقدان هدف الحياة"

2- الوحدة 

انا مش هشرح حاجة فى النقط دى لأنى اظن انها واضحة كفاية بس خلينى اتكلم عن نفسى و هحاول اكون مختصر على قد ما اقدر.

طول المرحلة السخيفة دى من حياتى كان حواليا ناس كتير و ناس حقيقى بحبهم و هم كمان بيحبونى بس وجودهم بالنسبالى كان زى الاشباح او اقرب حاجة ممكن توصل المعنى انهم كانوا عاملين زى الشهادة اللى فى البنك انك يبقى ليك فلوس بس مش عارف تستغلها, المشكلة فين طيب؟
المشكلة انه اولا الفلوس اللى ليك دى انت حاططها كلها فى البنك و مش بتستثمر مع نفسك فمها كان شكل العلاقة كويس بس مفيش نمو حقيقى او استفادة و السبب التانى ان طول ما الفلوس متشالة فى البنك انت لو مروحتش قلت انك عايز الفلوس دى متتوقعش من البنك انه يقرأ افكارك و يبعتلك الفلوس.

و الحاجة التانية انى غالبا احسن وقت بقضيه هو الوقت اللى ببقى مسحول فيه و بعمل الف حاجة لأنى فى الوقت ده مبفكرش كتير غير فى الحاجة اللى بعملها و بنسى نفسى خالص, بس السؤال هنا هل ده الحل؟

انا جربت املا وقتى بحاجات كتير زى الكلية و شغل و سفر و اعمال تطوعية و الى اخره, كل الكلام ده جميل بس زى المسكن مفعوله مؤقت, انا شايف انه الحاجة الوحيدة اللى ينفع تسد الفراغ و تملى الحياة هى ربنا.

فعليا انا اخر واحد يتفع يتكلم عن ربنا بالعك اللى فى حياتى و انا مش الشخص المتدين للدرجة انى اتكلم فى حاجة زى كده بس زى ما قلت انا بتكلم عن تجربة شخصية, انا طول الوقت اللى بسيب فيه مساحة لربنا فى حياتى بلاقى انها بتمشى بشكل احسن من كل اللى مرتبله و اه بيبقى فى وجع مقدرش انكره بس بأمانة اهون مليون مرة من وجع انى امشى بدماغى و انا بعترف انى مش ببقى قادر ادخل ربنا فى كل حاجة طول الوقت فى حياتى بس بعافر عشان ده لأنه فعلا قيمة الحياة ربنا بس اللى قادر يديهالك.

أخر حاجة هختم بيها كلامى هى انه انا شايف ان الاكتئاب مرض مزمن و يمكن اكون غلطان فى وجهة نظرى بس انا بقول كده بناءً على انى حرفيا كل يوم بحارب عشان لو سيبت نفسى لنفسى هقع وقعة صعبة و وارد او الطبيعى انه يحصل انك تفضل تقع و تقوم و مفيش مشكلة انك تتطلب مساعدة و مفيش مشكلة انك تروح لمختص و تتعالج لأن ده مش عيبة "ده مرض".

متصدقش كدبة انك لوحدك و متصدقش كدبة انك ملكش لازمة و وجودك مش فارق لحد.