ما قبل الموت: حياة !

من و انا صغير اتعلمت اقدر قيمة الناس فى حياتى و الموضوع ابتدى بجدى ابو ابويا اللى راح السما من و انا صغير و هو كان اول حد يخلينى ادرك هيبة الموت و سلطانه على البشر و لأنه بييجى فجأة فانت لازم تبقى جاهز للفراق اللى بيحصل فى اى لحظة و تقدر قيمة الناس اللى حواليك و متعتبرش الموضوع من المسلمات انهم موجودين.

كلامى الجاى موجه لشخص مفضل بالنسبالى و هو جدى التانى.

انا مش هضحك على نفسى، انا كنت عارف انك مش هتفضل موجود كتير و كنت بحاول اجهز نفسى للحظة اللى هتمشى فيها و اتحطيت فى مفترق طرق، انى ابعد نفسى فحبى ليك يهدى و يتطفى او انى افضل لازق فيك لحد الوقت اللى هتمشى فيه و بحمد ربنا انى اخترت ابقى جنبك اطول وقت ممكن و استمتع بكل فرصة لينا مع بعض لأنى كنت هندم لو ضيعت الوقت ده بعيد عنك.

اه انا موجوع جدا لفراقك بس لو الزمن عاد نفسه هختار نفس اللى اختارته قبل كده.

يمكن مينفعش حد يسد مكانك فى حياتى بس انا اتعلمت اقدر وجودك و اتبسط بكل لحظة ينفع اقضيها معاك من غير ما افكر كتير انك كده كده هتمشى و فى الوجع بتاع الوقت ده لأنى لو كنت سيبت نفسى للفكرة دى انا كنت هفضل متنكد و واخد جنب منك و من الناس القريبة منى عموما و من الحياة بشكل عام.

الخوف من الموت بيدفننا بالحيا و بيخلينا مش عارفين نعيش الاوقات الحلوة اللى كان ممكن نعيش، مش بهرب من فكرة الموت بس مفيش حاجة ممكن تنتصر على سلطان الموت الا الحياة باختلاف مفاهيمنا عنها.

اختصارا لرغى كتير و ترجمة عملية لأفكارى انى فى ناس مهمة فى حياتى و عارف ان الظروف هتفصلنا سواء موت او حاجات اهون زى السفر او الشغل او الارتباط بس انا مقرر انى هقدر وجودهم as long as انهم موجودين هنا و هتبسط بيهم و مش هخلى خوفى من الم الفراق يشلنى.

عارف ان كلامى فيه حماس ممكن ينطفى بس انا كل اللى بتمناه انى مندمش على وقت انا ضيعته بعيد عن الناس اللى تستاهل ان انا احبهم.
فى جملة فى فيلم بحبه بتقول:

“You don't get to choose if you get hurt in this world...but you do have some say in who hurts you. I like my choices.”

و انا شايف ان ده ملخص لكل كلامى.